บ้ากอล์ฟมาก

บ้าแบบไม่ลืมหูลืมตา

โดยเฉพาะLPGAอ่ะ สวยงาม555

ยิ่งเป็นเมเจอร์ที่มีน้องมิเชล วีมาเล่นด้วยนี่ สุดยอดคร้าบบบบ

เล่นถึง6โมงเช้ากรุก็จะถ่างตาดู

เสียดายรายการแมคโดนัล น้องแกเล่นได้ไม่ค่อยดี ยังมะหายเจ็บ

แต่แค่มาเดินสวยๆพี่ก็พอใจแระ55

แต่ที่บ้าสุดๆเลยก็ต้องน้องพิ้งแพนเต้อร์ พอลล่าครีมเมอร์เลย น่ารักจิงๆ

ไหนจะกัลบีส อีกโหหหหหหห

 

ดูอย่างเดียวเล่นไม่เป็นอ่ะ จะเอาปัญญาที่ไหนเล่นฟะ กีฬาคนรวย555

 

มะวันอาทิตย์อีจอยมันไปเอากระต่ายมาเลี้ยง

ใครห้ามก็ไม่สน

ก็เลยต้องปล่อยๆมัน

เป็นไงล่ะ

ปล่อยมันเลี้ยงแต่กุซวย

เป็นห่วงน้องกระต่าย จะหลับจะนอนก็สะดุ้งมาเช็คน้องกระต่ายตลอด

เช้าๆก็ต้องหั้นแครอทให้น้องกระต่ายกินอีก

น้องกระต่ายของไอจอยชื่อ ก๋วยเตี๋ยวเนื้อ

คิดได้

คนปกติธรรมดาคงไม่ตั้งชื่อนี้ให้สัตว์กันหรอกนะ

 

กุก็ไม่รุว่าจะไปได้ซักกี่น้ำ

อิจอยมันก็โทไปถามผู้เชี่ยวชาญด้านกระต่าย

จอย:กุคิดถูกคิดผิดวะที่เลี้ยง

ผู้เชี่ยวชาญด้านกระต่าย:คิดผิด

จอย:ไมวะ

ผู้เชี่ยวชาญด้านกระต่าย:กุไปถามสัตวแพทย์มาแล้วว่ากระต่ายมีอายุ10ปี มึงต้องอยู่กับน้องกระต่ายของมึงไปอีก10ปี คิดผิดมั้ย

จอย:หรอวะ(หน้าเสีย)

ผู้เชี่ยวชาญด้านกระต่าย:เนี่ยของกุเลี้ยงมา3ปี ตัวจะสูงเท่าเข่าแระ

 

กรุถึงกะอึ้งในคำแนะนำของผู้เชี่ยวชาญด้านกระต่าย

 

 

วันพฤหัสต้องไปสัมภาษณ์FIRMกุตายแน่

โง่ๆอย่างกุควรโง่อยู่กับบ้านไม่ควรไปปล่อยโง่พร่ำเพรื่อให้เสียชื่อเสียงวงตระกูล

ทำไงดีวะ เครียดจิงๆว่ะ

 

วันนี้รุสึกเป็นฤกษ์ยามดีที่จะอัพสเปซ

(รีบอัพซะ ก่อนอายุจะเพิ่มขึ้น555)

 

ช่วงนี้มะรุเป็นไง อยากทำงานขึ้นมา

หรือเป็นเพราะสิ่งแวดล้อม

(ชาวบ้านเค้าทำงานกันหมดแระ)

 

เดือนนี้เป็นเดือนแรก ที่ค่าไฟหารสาม555

เพราะไอจอยทำงานแล้ว

ก็เป็น

ค่าห้อง6000 ==>ท่านแม่ก็ยังจ่ายอยู่ทุกบาททุกสตางค์

ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าโทรศัพท์ 1136 ==> หารสาม

ของกุก็ต้องเอาค่าขนมมาจ่าย

แต่ทำไมกุจ่ายไปพันกว่าแล้วยังมะมีใครเอาตังมาจ่ายกุเลยวะ

 

ยิ่งอิจอยนี่โคดงกเลย

เงินทุกบาทไม่ยอมให้กระเด็นออกจากกระเป๋าเลย

เห็นชีบอกว่า "คอยดูนะกุจะเก็บเงินให้ได้เดือนละ6000"

"เออ กุจะรอดู555"

 

ไม่รุจะอัพไร

แต่ก็ไม่ได้อัพมานานมากแล้ว

แล้วก็จนมากด้วย(ไม่เกี่ยว)

หาเรื่องมาอัพดีกว่า เรื่องไรดีวะ

ขิงก็ราก็จบแล้ว

แก้วตาพี่ แม่งเน่าเกิน

รอยอดีต พระเอกแสดงไม่เก่ง นางเอกอ้วน

ปิ่นมุกยังไม่มา

เหยื่อมารก็มะได้ดู

เอาเรื่องตัวเองดีกว่า555

 

วันก่อนไปดูหนังกะแพร บีม เหมี่ยว จอย ดูเรื่องพราด้าก็หนุกดี

ทำให้โควต้าการดูหนังของปีนี้หมดแล้ว(ปีละเรื่อง555)

 

วันก่อนของวันก่อนไปทัวกรุงรัตนโกสินทร์กะ กิ๊ฟ หนุน บัส เสรี จอย หมึก แล้วก็มีพวกที่ไม่ครบโปรแกรมบ้างประปาย

อย่างเอ็กซ์ช่วงบ่าย

โน แม็ท แก้วช่วงดึก

ถึงกะไปเปิดคอร์สคลองถมeducationกันเลย

แบบว่ามะเคยไป

แล้วไอบัสพาไปทัวร์ กุก็อืมเดินไปก็เลคเช่อร์ไป ไม่มีอะไรที่คุณจะหาไม่ได้ที่คลองถม

เดินๆอาจจะเจอของชิ้นที่คุณทำหายวางขายอยู่ก็ได้

 

 

วันก่อนของวันก่อนของวันก่อนอีกที สอบเนติมา

โอเคจบ ไม่พูดถึงแล้ว ยาก เครียด ทำไม่ได้ เหนื่อย หล่อ(หมายถึงพี่คนริมหน้าต่างที่สอบห้องเดียวกัน555)

 

ใครอ่านไม่รุเรื่องก็ขอโทดนะ

บังเอิญเป็นคนแบบนี้(บ้า555)

หาเรื่องมาอัพได้ก็บุญแล้ว

 

ลาออกไปสร้างหนังเลยดีกว่ากุว่า

เป็นนายทุนก็ได้    รวย

โปรดักชั่นก็ดี  ยิ่งฉากแอ็กชั่นโคดดี  แต่ไม่ค่อยเนียนนะกุว่า

ฝ่ายprก็มีพร้อม  โฆษกก็มีตั้งไม่รุกี่คน ออกหน้าออกตาแทนได้ยิ่งกว่าแก้ตัวให้ตัวเองอีก

สุดท้าย พระเอก เป็นได้สบายๆ สร้างภาพเก่งอยู่แล้วหนิ เยดาย ไม่หล่อ

 

 

ก็เลยอัพ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ปล. ขอโทดด้วยละกัน ถ้าบังเอิญการอัพสเปซวันนี้มันไปกวนตรีนใคร

ก็เลยอัพให้

 

 

 

 

 

 

แค่นี้นะ

ไม่ได้หมายถึงผู้ชาย

 

แต่หมายถึงสอบ

 

ถ้ารอบนี้ไม่ผ่านกุก็เรียนไม่จบ  แค่นั้นเอง

 

 

เครียด+เหงา+ท้อ

อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

 

 

นั่งอ่านหนังสือ(บ้างเล็กน้อย)อยู่คนเดียว

 

ถูกทิ้ง!!!!!!!!

 

 

เค้าไปแอ่วเหนือกันทั้งบ้าน

ทิ้งกุแอ่วหนังสือเหงาๆเครียดๆอยู่คนเดียว

 

ที่สำคัญโปรแกรมครั้งนี้มีไปปายด้วย

กุอยากไปอ้ะ

 

 

แม่งสอบซ่อมเป็นอาชีพเลยกุ

โคดรุสึกผิดเลย

ลางานตอนที่มีงานเข้าออฟฟิศเยอะมากกกกก

 

 

ขอให้สอบซ่อมครั้งนี้เป็นการสอบในชีวิตมหาลัยครั้งสุดท้าย

กุอยากเรียนจบพร้อมเพื่อน

กุอยากรับปริญญาพร้อมจอย

กุไม่อยากทำให้พ่อแม่เสียใจ

 

ผ่านทีเถิ้ดดดดดดด

ก็นะ

สอบควาย(ชื่อจิ๊ก)เน่าไป2ตัวแระ

มะวาน

กะวันนี้

แม่งสุดวิสัยทั้ง2วัน

 

มะวานสอบนิติปรัช

ด้วยความเคยชิน

แม่งตื่นซะเที่ยงกว่า

ได้ข่าวว่าสอบบ่ายโมง

กรูเข้าห้องสอบสายไป10นาที

ปกติจะเข้าสายแบบตั้งใจ

เพราะอ่านหนังสืออยู่หน้าห้องสอบก่อนวินาทีสุดท้ายที่เค้าห้ามเข้า

แต่มะวาน

แบบว่า

สายแบบมะได้ตั้งใจ

กว่าจะมาถึงท่าเรือ

กว่าอิเรือข้ามฟากจะไปถึงท่าพระจันทร์กุแก่ตายพอดี

 

แถมยังทำข้อสอบมะเสร็จไปตั้ง2ข้อ

กรุจะรอดมั้ยวะ

ออกจกห้องสอบถามอิโกโระว่า มึงไม่เห็นเพือนมาสอบเนี่ยไม่คิดจะโทรไปตามเลยใช่มั้ย

อิโกโระบอก กุก็นึกว่ามึงจะโดดเพราะมันเป็นจารีตประเพณีของมึงซะแระ

ตอบเป็นกฎหมายกันเลยนะเพื่อนกุ

กุเลยบอกว่ากุก็คิดเป็นนะเว้ย ปี4แล้วกุไม่ทำอะไรหยั่งงั้นแล้วมันสิ้นคิดเว้ย(ได้ข่าวว่าเคยสิ้นคิดมานับครั้งไม่ถ้วน)

 

วันนี้

สอบมรดก

แม่งท้องเสีย

เพราะมะวานไปแย่งส้มตำอิแม็ทกิน

แดกปูเค็มไป2ตัว

วันนี้เลยไส้เน่า

แม่ง

กุกะโดดแระ

นั่งตัดสินใจอยู่บนชักโครกว่าจะไปหรือไม่ไป

ตัดสินใจเองไม่เป็นโทรไปปรึกษาอิแม็ท

นี่ถ้าไม่ติดว่าปี4เทอมสุดท้ายนะกรุโดดโดยไม่ลังเลเลย

แต่นี่มันถึงตาย

ก็เลยต้องปรึกษา

อิแม็ทบอกยังไงมึงต้องไปสอบนะเว้ย

ไม่ไหวจิงๆอีกเรื่องนึง

กรุก็เลยซัดกระต่ายบิน(กินๆไปไม่รุว่าช่วยไรได้มั่งรุว่ามันเป็นยาแค่นั้นเอง)ไปแล้วก็ไม่แดกไรทั้งสิ้น

(แม้แต่ตอนนี้ก็ไม่มีไรอยู่ในกระเพาะนอกจากกระต่ายบินและน้ำเปล่า)

แล้วกรุเป็นคนที่เข้าห้องน้ำที่อื่นที่ไม่ใช่บ้านไม่ค่อยจะได้ด้วย

ได้ข่าวว่าตอนมัธยมนี่ขนาดฉี่ยังอั้นกลับไปฉี่ที่หอเลย

 

สรุปเพื่อตัวเองพ่อแม่และชาติตระกูล

ก็เลยหอบไส้เน่าๆไปสอบ

ก็รุสึกว่าตัวนี้ก็คงผ่านซักทีอ่ะนะ

ได้ข่าวว่ากุเรียนมา2ปีแระ

ต้องไปทำหน้าเด็กนั่งสอบกับน้องปี3

แล้วก็ทำได้ดีซะด้วย(หมายถึงหน้าเด็กนะมะใช่ข้อสอบ)

 

สำเร็จเสร็จสิ้นไป2

ยังเหลืออีก3

วันพฤหัสเตรียมตัวกะล้มละลายให้ดี

ดับฝันพวกลุ้นเกียรตินิยมไปหลายคนแระ

แต่ดับฝันกุไม่ได้เว้ย

เพราะกุไม่เคยลุ้นเกียรติ555

 

 

 

มะวาน(วันอาทิตย์)

อย่างเหนื่อย

 

แบบว่าไปงานรับปริญญาพี่นุ่นที่ศูนย์สิริกิติ์

ไปถึงประมาณ10โมง

 

เกือบบ่ายพี่นุ่นเข้าหอประชุม

3สาว(สวย)พี่เมษ์ วี แล้วก็กุก็เลยไปบ้านพี่เมษ์กัน

ก็ไปนั่งๆนอนๆดูทีวีกันไป คุยกันไป

บ่าย3กว่าพี่นุ่นโทมาบอกพี่เมษ์ว่าจะออกมาแระ

 

พี่เมษ์เลยโทเรียกไอ้แท็ก(ขอเรียกไอ้)

เพราะโทไปเกือบชั่วโมงแระยังไม่โผล่มาแม้แต่ล้อเลย

 

ก็เลยทำไงกันดีวะ

ซักพักพี่นุ่นโทมาบอกว่าออกมาแล้ว

 

ก็เลยตัดสินใจซ้อนมอไซค์ไปศูนย์สิริกิติ์คนละคัน

ก็ซ้อนกันไปดีดี

อ้าวเหลือ2คัน

คันกุกะคันพี่เมษ์

วีไปอีกทางซะแระ

 

คันกรุก็ขับตามคันพี่เมษ์ไปเรื่อยๆ

สักพัก

ฝนห่าเหวเสือกตก

ไม่เบาด้วยนะ

ตกหนักเลยทีเดียว

 

แล้วก็เลยเกิดแอคซิเดนท์ขึ้น

คันพี่เมษ์ล้มต่อหน้าต่อตากุเลย

กุนี่ถึงกับพูดไรไม่ออก อ้าปากค้าง

พี่เมษ์ลุกขึ้นมาได้

กุก็ถาม เป็นไรมั้ยพี่ เอาไงต่อดี

พี่เมษ์ก็ ไม่เป็นไรไปต่อ

สปิริตแรงกล้ามากๆๆๆๆ

เป็นกุน้ำตาไหลไปแระ(อาจจะมากกว่าฝนที่ตกซะด้วยซ้ำ)

 

 

หลังจากนั้นคันพี่เมษ์ก็ขับช้าๆตามคันกุไป

 

กุนี่เหลียวหลังมองทุกๆ3วิ

 

ไปถึงอย่างโทรม

 

พี่เมษ์ก็ทำหน้าที่ตากล้องต่อ(ฟิตมากกกกก)

 

อยู่จนเย็นแยกย้ายกันกลับ

ก็ติดรถเพื่อนพี่นุ่นมาลงBTS

ส่วนพี่เมษ์กะวีก็ไปลงเซ็นลาด

รอวีขึ้นรถกลับเชียงใหม่

 

 

กรุก็ไปถึงสยามทีแรกจะกลับเลยเพราะต้องไปบายเนียร์ต่อ

คุยกะพี่นุ่น(หมวย)พี่เค้าก็บอกเนี่ยพี่อยู่สยามพอดี เจอกันก่อนนะ

 

กุก็เลยรอ รอเจอพี่บิวด้วย

แต่เสียดายอดไอติมฟรี

เพราะกุต้องรีบกลับไปบายเนียร์

 

ไปถึงงานอิพวกนั้นถึงกับทัก

มาเร็วดีนี่มึง คนแรกของงานเลยนะเนี่ย(เออไม่ต้องประชดก็ได้)

 

มาถึงก็ซัดข้าวเลยแบบว่าอย่างหิว

ต่อด้วยเหล้า

 

ร้านนี้ชงเหล้าได้แบบว่า

แมร่งงงงงงง

มึงกะจะให้พวกกุคลานกลับบ้านกันเลยใช่มะ

 

เหล้าครึ่งแก้ว โซดาครึ่งแก้ว

มึงจะให้พวกกุรีบเมาไปถึงไหน

หยั่งงี้ชงเพียวมาเลยดีกว่านะกุว่า

อิเจ๊เจ้าของร้านก็ฤทธิ์แรง

เสือกมาแจมกะพวกกุซะทุกรายการเลย

 

กลับมาถึงห้องตี2

เปิดวิดยุฟังพี่นุ่น

smsไปทัก

วิ่งไปอ้วกที่โถชักโครก

คลานขึ้นเตียง

หลังจากนั้นก็สิ้นสติสัมปชัญญะ

 

มื่อวาน

มีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น

นับว่าเป็นเรื่องที่รุนแรงมากกก

สร้างความเสียใจ

ทั้งเรา

และแก

 

 

ทั้งๆที่เรื่องแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นเลย

ถ้าต่างฝ่ายต่างใจเย็นแล้วคุยกันดีๆ

 

ระยะทางและเวลา

ทำให้ความเข้าใจกลายเป็นเส้นขนาน

 

ในตอนนั้นรุสึกว่าตัวเองแย่มาก

ใช้คำพูดที่ทำร้ายทั้งตัวเอง น้อง และพี่

 

ยิ่งพูด ยิ่งคุยไปก็รุสึกว่าทุกอย่างยิ่งแย่ลงไปเรื่อยๆ

 

อยากขอโทษแกในสิ่งที่เราทำลงไป

ทุกๆเรื่องทุกๆคำพูดที่ทำให้แกไม่สบายใจ

ขอโทษนะ

 

อัพ ณ เคหะสถาน

เวลา05:00am

 

จิงๆแล้วยังไม่อยากอัพ

แต่เผื่อว่าจะเป็นไรไปซะก่อน

จะได้มีพยานรู้เห็นว่ากุเป็นไร

 

แบบว่าเกิดอาการอาหารออกมาทางที่เอาเข้าไป(อีกแล้ว)

อาการเริ่มเมื่อตอนตี4กว่าๆ

จนบัดนี้ก็ยังรุสึกไม่ค่อยดี

 

ช่วงนี้บ่อยเหลือเกิน

เป็นมันทุกเดือนๆละหลายหน

 

แมร่งอาหารเป็นพิษมั่ง

เมามั่ง

อ้วกซะจนชิน

อ้วกกันจนเป็นอาชีพเลยทีเดียว

 

แต่วันนี้มะใช่ทั้ง2อย่าง

 

เพราะมะได้แดกของมึนเมาเข้าไป

และมะได้ปวดท้องอย่างที่ควรจะเป็น

แต่บางทีอาจเป็นเพราะอาหารก็ได้นะ

มะได้กินข้าวมา2วันแระ

เบื่อข้าวอีกแล้วกุ

 

มะวานซืน

เริ่มอาหารมื้อแรกของวันด้วยส้มตำและออพชั่นชุดใหญ่เวลาเกือบทุ่ม

หลังจากนั้นก็มาม่าคัพตอนเที่ยงคืน

 

มะวาน

มื้อแรกเป็นหนมจีบและโกโก้เย็นตอนบ่ายสอง

มื้อที่2เป็นทอดมันและชาเย็นปั่นตอน6โมงเย็น

มื้อที่3บะหมี่เกี๊ยวและโค้กตอน3ทุ่ม

มื้อที่4มาม่าคัพตอนเที่ยงคืน

และตบท้ายด้วยกาแฟเซเว่น

 

แต่คิดว่าคงไม่ใช่เพราะไม่ได้มีอาการปวดท้องแต่อย่างใด

 

กุคิดว่าโรคเดิมของกุกลับมาอีกแล้ว

โรคนี้ชอบมาเยือนช่วงสอบ

มาทุกเทอมเลย

เป็นมาตั้งแต่ตอนสอบเข้าม.4แระ

จนตอนนี้ปี4แระก็ยังไม่หาย

 

 

นั่นคือ

กุเครียดนั่นเอง

 

โว้ยยยยยยยยย

ทรมานเว้ยยยยยยย

|

|

|

|

|

Inbox

วันนี้ตื่น11โมง

เพราะพี่นุ่นมาจัดแทนพี่โจ้

แต่....

ก็ฟังไปหลับไปอีกตามเคย

เสียงพี่นุ่นยังตามเข้าไปหลอนในฝันอีก

 

ก็เมื่อคืนอ่ะ

นั่งปั่นงานจนเสร็จเลย

เหนื่อยว่ะ

 

ได้คุยกะคนเมาด้วย

(กรุก็คงเมาด้วยมั้งพราะคุยกะคนเมารุเรื่อง)

 

ไปมหาลัยตอนบ่าย2โมงครึ่ง

ไปหาไรกินที่ท่าพระจันทร์ก่อน

ม่ายนะ

ร้านเย็นตาโฟสุดโปรด(ของอิแม็ท)ปิดแล้ว

ก็เลยไปกินร้านเกี๊ยวฟรีกัน

เจออาจารย์ของอิแม็ทพอดี

อิ่มฟรีไป1มื้อ

ขอบคุณค้าบบบ...

 

แล้วก็ต้องไปปริ๊นงานเงินล้านที่ตึกบัญชี

แม่งงานนี้เยอะมาก

ปริ๊นกันจนหน้าจะเป็นดับเบิ้ลเออยู่แระ

ที่ตึกบัญชีโคดถูกเลยปริ๊นแผ่นละบาท

คุ้มกว่าปริ๊นเองอีก

 

แล้วก็เอางานไปส่งที่สวนดุสิต(อีกแล้ววววว)

 

 

กลับมาถึงหอ

นั่งดูหนังง่วงนอน(เรื่องคิงคอง)อยู่ดีดี

อิโบก็โทมาหา

บอกว่ามึงทำใจดีดีไว้นะ

 

กรุก็พอรุแระว่าเรื่องไร

อิโบก็ย้ำอยู่หลายครั้งมากกกก

ว่าทำใจดีดีนะๆๆๆ

แล้วก็บอก

จอยฝากมาบอกว่ากลับมาไม่ได้(อีกแล้ว)แล้วนะ

ชีวิตมึงนี่ไม่แน่นอนเลยนะ อิจอย

กุเลยบอก

อ๋อ ไม่เป็นไร

กุทำใจไว้แล้ว

 

แม็ทก็ถาม มึงทำใจไว้แล้วหรอ

กุก็

เออ

กุไม่ได้รุสึกดีใจตั้งแต่ที่มันบอกว่าจะกลับมาแล้วแหละ

เพราะกุเคยผ่านมาแล้ว

ครั้งนั้นกุไม่ได้เผื่อใจ

เลยทำใจไม่ได้

แต่ครั้งนี้กุเผื่อใจไว้ตั้งแต่แรกแล้ว

ก็เลยไม่ได้เสียใจมากมาย

แต่ก็รุสึกนะ

 

แต่ในเมื่อวันนั้นยังไม่มาถึง

เราก็มีสิทธิที่จะหวัง

จิงมั้ย????

 

อย่าง....

ไม่รุว่าจะพูดไงเหมือนกัน

มะวานเป็นไรที่

.......ที่สุดแระ

 

 

 

กรุไปถึงหน้าโตคิวประมาณเที่ยงกว่า

น้องๆพี่ๆกำลังเต้นกันอย่างเมามันส์

 

พี่ป๊อ หมึก และห์ เต๋า&พวกตัวแม่ทั้งหลายอยู่บนเวที

 

กรุก็เข้าไปเลย

ทีแรกกะจะมาดูแลน้องๆเฉยๆ

แมร่งเห็นกลองนับสิบคู่

เปรี้ยวปาก

เดินเข้าไปแย่งน้องตีเลยกุ

555

อย่างมัน

 

ซักพักก็เข้าสนาม

ไปชวนคนขึ้นสแตนที่ประตู20

(ระหว่างนั้นก็หาของฟรีกินตามซุ้มต่างๆ)

กรุก็ยังคงคอนเสปมือกลอง(เวอร์ชั่นแย่งน้องตี)

 

แล้วก็ขึ้นสแตน100นึง

แต่พวกกรุขึ้นฟรี555

 

ปีนี้ล้อการเมืองแรงงงงงมากกกกกก

ชอบว่ะ

 

พอนักบอลเริ่มเข้าสนาม

พวกกรุ(กุกะไอแม็ท)ก็ได้เวลา

เดินออก

555

 

แล้วก็ไปอีกที่

ที่ไม่ใช่งานบอล

 

แต่เป็นจิตรโภชนา

ห้องมรกต(น้องฝ้าย)

เป็นไรที่มันมากกกกกกกก

 

ไปกัน11คน

แจ้=>ไม่เจอกันนานปาก....เหมือนเดิม(กรุแอบเอาเพลงเบิร์ดออกหมดแระ55)

ถิง=>แนวสุดในBBAมอ.

อีฟ=>KPNช่วยด้ายยยยย

ฟาง=>ไม่อ้วนนนนนนนนแค่อวบมากกกกก

โบ=>อดไปเฝ้าพี่พีทเลยนะมึง

โน=>สูทและส้นสูงหาใช่อุปสรรคไม่

แม็ท=>....ไม่หยุดปาก

แห-ม่ม=>เพลงนี้กุเลือก555

บอย=>ไม่เที่ยวไม่กินเหล้าไม่สูบบุหรี่(หรอ)

อานัส=>บังทุกสถานการณ์(Hotel California)

แล้วก็กรุ=>สวย555

 

หนุกโคดดดดดดดด

แล้วก็คิดว่าทุกคนคงจะหนุกเหมือนกุนะ

 

แล้วกุก็ค้นพบสัจธรรมคือ

กุโดนทุกคนโหวตออกทุกเพลงเลยอ่ะ

ทำไมวะ

กรุก็ว่ากุร้องเพลงเพราะนะ(หรือว่าไม่วะ)

 

หมดไป4000

กลับมาเดี้ยง

ฟังพี่นุ่นไม่ไหว

 

ตื่นมาเมื่อยไปทั้งตัว

เมื่อยเว้ยยยยยยย

 

 

 

 

พรุ่งนี้ก็จะมีงานฟุตบอลประเพณี อบต.แระ

เอ้ย

ม่ายช่ายยยยยยยย

ฟุตบอลประเพณีจุฬา-ธรรมศาสตร์เฟ้ย

แต่...

สิ่งที่ทำเอากุเข้าใจผิดว่าเป็นการแข่งบอลอบต.ก็คือเสื้อเชียร์นั่นเอง

 

มานเหมือนกับเสื้อกีฬาอบต.แถวบ้านกรุเลยอ่ะ

อันนี้ใครว่าสวยก็อย่าว่ากันก็แล้วกันนะ

เพราะต่างคนก็ต่างมุมมอง

แต่กุว่าไม่ว่ะ555

 

แบบว่ามาเหลืองมาเชียะ

ลำพังตัวกุนี่ไม่เท่าไหร่

 

แต่พวกเพื่อนๆ Power black กาย(ผิวสีแทนที่จะขาวอ่ะนะ)ของกุนี่อ่ะดิ

ถึงกะคิดหนัก

จะใส่เสื้อปีก่อนๆไปก็ไม่กล้า

เพราะปีก่อนๆมานแดงมาตลอด

 

มาเหลืองเอาปีนี้ปีเดียว

ทำเอาไม่ได้ซื้อกันไปหลายคน

แบบว่าไปแทงใจพวกมันอ่ะนะ

 

 

 

แล้วก็สรุปได้แล้วว่า

กุไป

แต่อาจจะไม่เข้าสนาม

ไปอยู่กะกองสันที่หน้าโตคิว

 

ดีไม่ดีอาจขอตีกลองทิ้งทวน

 

เพราะรักการทำสิ่งนี้มาก

ตีมาตั้งแต่ปี1

จนมือด้าน

ไม่หวั่นแม้ตีทั้งวัน

 

เพิ่งมาหยุดๆไปก็ปี4นี่แหละ

มือนุ่มน่าสัมผัสขึ้นเยอะ(อยากลองมะ555)

 

แต่เห็นเมื่อไหร่ก็อยากตีทุกที

 

 

 

แล้วคืนวันเสาร์เจอกันนะ 6/19 ญ.ว.รุ่น56(รุ่นสันหลังยาว)

ห้องมรกตนะ

 

ใช้ชื่อจองว่าน้องฝ้าย(แมร่งงงงง......)

เสาร์นี้เป็นงานบอล

แต่ปีนี้ทำไมถึงไม่มีความรุสึกว่าอยากไปเลยวะ

หรือว่า

กุแก่แล้ว

ม่ายน้า

 

 

รุสึกว่าปีนี้ไม่มีไรต้องทำมั้ง(ปรามานว่าปีแก่แระให้น้องๆทำกันดีก่า)

 

กว่าจะถึงวันนั้นก็คงได้คำตอบให้ตัวเองได้อ่ะนะว่า

ไป

or

ไม่ไป

 

 

แต่

ตอนsaturday nightเนี่ย

กรุมีนัดแระ

 

มะได้ไปตึ๊งตึงแต่อย่างใด

 

กรุเกลียดการเที่ยววันงานบอลเป็นที่สุด

แม่งคนแตกกระจาย

เหมือนคืนปล่อยผี

 

ปีที่แล้วพวกอิจอยไปสลิม(กรุไม่ไป ป่วย ตีกลองจนมือแตก)

 

แม่งนั่งหน้าร้าน

 

ปวดฉี่ทีกว่าจะเข้า+ออกมาได้รวมเวลาแล้ว1ชั่วโมงพอดิบพอดี

 

แม้แต่บางร้านที่เกือบเจ๊งก็ยังมีคนขึ้นมาได้

เออ นี่คือเรื่องแปลกแต่จิงในคืนงานบอล

 

แต่ที่ๆจะไปคือ

คาราโอเกะ

พวกกุนี่แหวกแนวเหี้ยๆ

คนอื่นเค้าไปเจอผู้เจอคนกัน

 

พวกกรุไปเจอกันเอง

 

555

อย่าลืมนะทับ19 ญ.ว.รุ่น56 ไปหนุกกัน

 

 

 

ปล.พวกที่อยู่หาดใหญ่ใครใคร่ขึ้นมาแจมก็มาได้นะ

วันนี้ไปมหาลัยแห่งที่2ของกุมา(สวนดุสิต)

ขอเรียกแบบนี้นะ

เพราะเป็นไรที่

เด๋วนี้กุแทบจะไปมหาลัยนั้นบ่อยกว่ามหาลัยตัวเองซะอีก

 

แม่ง

อย่างเหนื่อย

 

รถติดมากกกกกกกกกกก

ติดสาดดดดดดดดด

ติดเหี้ยยยยยย

 

เวลานั่งร้อนๆบนรถเมล์ไม่แอร์เนี่ย

ทำให้กุนึกอยากเขกกะโหลกตัวเอง

ที่โง่

แก่จนป่านนี้แล้วยังขับรถไม่เป็น

 

นึกอยากเผาอิjazzเทาของอิจี้ด

ที่ซื้อมาเพื่อจอดให้สนิมเกาะเล่น

แมร่ง...

ซักวันกุจะเอาไปขายเอาตังไปซื้อหนังเกาหลีดูเลยจิงๆ(เยอะไปมั้ยวะ???)

 

 

ฝ่ารถติดไปเพื่อ

เอางานไปส่งให้อาจารย์ไม่ถึง5นาที

 

เหอๆไอ้งานนี้เนี่ยทำมานานแสนนานแล้วยังไม่เห็นวี่แววเงินเลยกุ

 

 

ขอซักงวดก่อนเหอะนะ

 

 

ก่อนไปเนี่ยก็แวะไปมหาลัยแห่งที่1ก่อน(ที่อยู่แถวๆสนามหลวง-ท่าพระจันทร์อ่ะนะ)

เพราะวันนี้มีนัดกะเมเปิ้ล

จะเอาของขวัญวันเกิดมาให้

 

นัดกุเที่ยง

กุโผล่ไปบ่ายสอง

เพื่อนเลยไปเดินเล่นรอกุอยู่วังหลัง

 

กุก็รอ

จนสี่โมงเย็นเมเปิ้ลโทมาบอกว่าเลิกเรียนสี่โมงครึ่ง

 

กุก็ไปหาที่คอมมอนคณะ

เจอเพื่อนโต๊ะเกือบทุกคน

 

แม่งทักกุเป็นเสียงเดียวกัน(โดยมิได้นัดหมาย)

"แกมาทำไมวะ???"

 

เออ กุยังเป็นนักศึกษาอยู่นะเว้ย

ทำไมจะไปมหาลัยไม่ได้วะ

 

หรือว่ากุทำตัวให้เพื่อนถามเอง

แม่งไปตอนเค้าเลิกเรียนกันแล้วทุกวัน

 

เออ แล้วกุจะไปทำไมวะ????????????

 

 

คืนนี้กุต้องนนอนคนเดียวอีกใช่มั้ย???

ถูกต้องงงงงงง

 

ทำไมต้องเป็นหยั่งงี้ด้วยวะ

ทามมายยยยยย

Happy Birth Dayนะ

รู้สึกแปลกๆเนอะ

ปีนี้เป็นปีแรกในชีวิต

ที่...เราพูดคำว่าHappy Birth Dayกับแก

ที่...คนรอบข้างเราเหมือนเดิมเพียงแต่ไม่มีแก

ที่...คนรอบข้างแกไม่เหมือนเดิม

ที่...เราและแกไม่ได้อยู่ข้างๆกัน

และ

ที่...เราคิดถึงแกมากที่สุด

 

 

ตลอด20กว่าปีที่ผ่านมา

เราไม่เคยห่างกัน

 

วันเกิดปีนี้...

ทำให้เราเริ่มรู้สึกว่า

เรากำลังจะเป็นผู้ใหญ่แล้วใช่มั้ย???

 

 

ปีนี้เราไม่ได้อยู่ด้วยกัน

มันอาจจะไม่ใช่แค่ปีเดียว

แต่อาจจะเป็นปีแรกที่...

จะมีปีต่อๆไป

ที่เราจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน

 

 

ในแต่ละปี

เราผ่านวันเกิด

ที่เราไม่เคยมีของขวัญให้กัน

ไม่เคยเบิร์ทเดย์กัน

ไม่เคยกอดกัน

ไม่เคยบอกรักกัน

 

เพราะอะไรรู้มั้ย???

เพราะเราอยู่ด้วยกันตลอดเวลา

และเป็นช่วงเวลาที่พิเศษที่สุดแล้ว

เพราะฉะนั้น...
เราจึงไม่ต้องทำอะไรอีกแล้ว

 

 

วันนี้...

เราไม่ได้อยู่ด้วยกัน

ทำให้รู้สึกอยากที่จะทำ

ในสิ่งที่ไม่เคยทำ

 

อยากกอดแก

อยากบอกแกว่ารัก

อยากบอกแกว่าคิดถึง

 

 

ตอนนี้สิ่งที่เรารู้สึกได้ก็คือ

เรื่องราวของแกในช่วงที่เราไม่ได้อยู่ด้วยกันมันขาดหายไป

เราไม่รู้ว่า...

ในแต่ละวันแกตื่นกี่โมง

ในแต่ละวันแกทำอะไรบ้าง

ในแต่ละวันแกได้พบใครกี่คน

ในแต่ละวันแกจะมีความสุข  เศร้า หรือต้องเสียใจซักกี่ครั้ง

......................................

......................................

......................................

Happy Birth Dayอีกครั้งนะ น้องรัก

 

 

***ขออภัยที่อาจทำใครน้ำตาตก(เพราะกุก็ตกมาแล้ว)